Η ανάγκη να μας Αγαπούν

H Νεύρωσή μας

Ο Σίγκμουντ Φρόϋντ λέει κάπου ότι ό άνθρωπος γεννιέται νευρωτικός. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται νευρωτικός, γεννιέται όμως σε μία νευρωτική κοινωνία. Και αργά ή γρήγορα η γύρω του κοινωνία τον οδηγεί στη νεύρωση.

Ο άνθρωπος γεννιέται φυσιολογικός, φυσικός κι αυθεντικός. Από τη στιγμή όμως που το νεογέννητο γίνεται μέρος της κοινωνίας, αρχίζει να λειτουργεί η νεύρωση.

Έτσι όπως είμαστε, είμαστε νευρωτικοί. Και η ουσία της νεύρωσης είναι ο διχασμός – ένας βαθύς διχασμός.

Δεν είσαι ένας άνθρωπος, είσαι δύο ή και ακόμη περισσότεροι. Αυτό είναι σημαντικό να γίνει βαθιά κατανοητό, διαφορετικά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην Τάντρα.

Η βασική νεύρωση είναι ότι το συναίσθημά σου και η σκέψη σου έχουν γίνει δύο διαφορετικά πράγματα. Το κομμάτι του εαυτού σου που σκέφτεται και το κομμάτι του εαυτού σου που αισθάνεται, έχουν γίνει δύο κι εσύ είσαι κατά βάση ταυτισμένος με το κομμάτι σου που σκέφτεται, όχι μ’ εκείνο που αισθάνεται.

Το συναίσθημα όμως είναι πιο αυθεντικό από τη σκέψη.

Το συναίσθημα είναι πιο φυσικό από τη σκέψη.

Έχει γεννηθεί με μια καρδιά που αισθάνεται, ενώ η σκέψη σου είναι κάτι καλλιεργημένο – σου δίνεται, από την κοινωνία. Και το συναίσθημά σου έχει γίνει ένα καταπιεσμένο πράγμα. Μερικές φορές ακόμα κι όταν λες ότι αισθάνεσαι, στην πραγματικότητα απλώς σκέφτεσαι ότι αισθάνεσαι. Το συναίσθημα έχει νεκρωθεί και οι λόγοι ποικίλουν.

Από τα μικράτα μας μαθαίνουμε να καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας για λόγους καθωσπρεπισμού. Θέλαμε να κλάψουμε αλλά οι γονείς μας δεν μας άφηναν επειδή δεν το εγκρίνουν, ακόμα χειρότερα και ειδικότερα επειδή «οι άντρες δεν κλαίνε». Αυτό το νοητικό σχήμα φέρνει αμέσως την σκέψη ότι αν εκφραστεί συγκινησιακά ένα συναίσθημα, οι υπόλοιποι άνθρωποι θα το επικρίνουν, ο άνθρωπος θα πάψει να αγαπιέται ή να συνυπολογίζεται σε συγκεκριμένες παρέες και κοινωνικά σύνολα. Άρα, δεν είναι αποδεκτός όπως είναι, οπότε πρέπει ν’ αλλάξει συμπεριφορά, συμπεριφερόμενος σύμφωνα  με μία συγκεκριμένη ιδεολογία , με συγκεκριμένα ιδανικά. Μόνο τότε θα τον αγαπούν και θα τον αποδέχονται.

Ένας άνθρωπος που συμπεριφέρεται έτσι όπως «πρέπει» κι όχι έτσι όπως είναι στη φύση του, θα οδηγηθεί αρχικά στο διχασμό και στη συνέχεια στη νεύρωση. Όταν λησμονείς ποια είναι η πραγματική σου φύση κι αρχίζεις να υιοθετείς προσωπεία αφύσικα, μη πραγματικά, έρχεται η ώρα που ο διχασμός θα είναι τόσο μεγάλος, που θα είναι αδύνατο να γεφυρωθεί. Ξεχνάς την αληθινή σου φύση, το αυθεντικό σου πρόσωπο χάνεται και περιφέρεσαι μ’ ένα προσωπείο ψεύτικο θεωρώντας πως «είσαι» ο ρόλος που διαδραματίζεις σ’ αυτή τη ζωή. Όσο πιο έντονα ταυτίζεσαι με τους ρόλους σου, τόσο πιο πολύ αρχίζεις και φοβάσαι να αισθανθείς το πρωταρχικό της φύσης σου διότι «σκέφτεσαι» ότι ολόκληρη η κοινωνία θα στραφεί εναντίον σου. Αρχίζεις σταδιακά εσύ ο ίδιος να  εναντιώνεσαι στην πραγματική σου φύση.

Όλο αυτό σε ωθεί σε μία νευρωτική κατάσταση. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Δεν ξέρεις ποιες είναι οι αληθινές, οι αυθεντικές σου ανάγκες. Μόνο η καρδιά που αισθάνεται μπορεί να σου δώσει νόημα, κατεύθυνση και να σε οδηγήσει στις πραγματικές σου ανάγκες. Όταν καταπιέζεις τις πραγματικές σου ανάγκες, δημιουργείς συμβολικές ανάγκες, υποκατάστατα. Μπορεί για παράδειγμα να τρως όλη μέρα, να μπουκώνεσαι, να μπουχτίζεις αλλά να μην μπορείς ποτέ να νιώσεις χορτάτος.

Η πραγματική σου ανάγκη καλέ μου αναγνώστη, είναι η αγάπη, δεν είναι το φαγητό, όμως το φαγητό και η αγάπη συνδέονται βαθιά. Όταν δεν αισθάνεσαι την ανάγκη σου για αγάπη ή την έχεις καταπιέσει, τότε δημιουργείται η ψεύτικη ανάγκη για φαγητό. Τότε λοιπόν, ξεκινάς να τρως συνεχώς, όμως επειδή η ανάγκη είναι ψεύτικη, δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιηθεί.

Ζούμε με ψεύτικες ανάγκες, γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμία ικανοποίηση.

Το να μας αγαπούν είναι βασική ανάγκη η οποία όμως μπορεί να παρεκτραπεί και να στραφεί σε μία ψεύτικη διάσταση. Για παράδειγμα την ανάγκη να σ’ αγαπούν μπορεί να τη νιώσεις σαν ψεύτικη ανάγκη, αν προσπαθήσεις να στρέψεις την προσοχή των άλλων πάνω σου. Θέλεις τους άλλους να σου δίνουν την προσοχή τους. Έτσι, μπορεί να γίνεις πολιτικός αρχηγός ή κάποιο άλλο δημόσιο πρόσωπο και να σου δίνουν την προσοχή τους μεγάλα πλήθη ανθρώπων, όμως η πραγματική, η βασική σου ανάγκη είναι το να σ’ αγαπούν. Ακόμα κι ολόκληρος ο κόσμος να σου δίνει την προσοχή του, αυτή η βασική σου ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Αυτή η βασική σου ανάγκη μπορεί να ικανοποιηθεί και από ένα και μόνο άνθρωπο, ο οποίος σου δίνει την προσοχή του επειδή σ’ αγαπάει.

Όταν αγαπάς κάποιον του δίνεις την προσοχή σου.

Η προσοχή και η αγάπη συνδέονται βαθιά.. (συνεχίζεται).

Βιβλιογραφία: OSHO, (2007). ΤΑΝΤΡΑ- Πνευματικότητα & Σεξ. Εκδόσεις: ΡΕΜΠΕΛ.

Recommended Posts

Leave a Comment