Ζωή Χωρίς Φόβο…

Από την Ψυχολόγο Βίκυ Μιχελή

Ο Φόβος είναι γνωστός από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Είναι η προσωποποίηση του φόβου, του γνωστού σε όλους μας συναισθήματος. Ήταν γιος του Άρη και της Αφροδίτης και ακολουθούσε σαν ηνίοχος με τον πατέρα του στους πολέμους.

downloadΠολύ περίεργη ένωση ο Άρης, ο θεός του πολέμου, με την Αφροδίτη, θεά της ομορφιάς. Ίσως μέσα από τη μυθολογία οι αρχαίοι θέλουν να μας δείξουν πως από τα αντίθετα δημιουργείται η ισορροπία.

Προχωρώντας ιστορικά, ο Φόβος δεν είναι γιος κάποιου Θεού, αλλά μέσα από λόγια και διδαχές των θρησκειών συντηρείται σαν συναίσθημα, προφανώς για να υπάρχει πάλι μια ισορροπία και αρμονία στις κοινωνίες των ανθρώπων. Ο Θεός ζητάει να φοβόμαστε τους πειρασμούς για μια καλή μετά θάνατον ζωή. Ίσως να μην εξαφανίζεται πλήρως ο θεός Άρης καθώς ο άνθρωπος με τις αδυναμίες του βρίσκεται σε έναν διαρκή πόλεμο για το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, με το φόβο της Κολάσεως. Το σίγουρο πια είναι μέσα από τις θρησκείες πως ο Θεός, όπως και ο Άρης, προετοιμάζουν για το αναπόφευκτο, το θάνατο δηλαδή. Άρα σκέφτομαι πως δημιουργείται ο φόβος για την κρίση της μεταθανάτιας ζωής προκειμένου να ξεχάσει ο άνθρωπος τον μεγάλο και τρομακτικό φόβο του θανάτου για κάτι άλλο πιο μετά, που θα του εξασφαλίσει ηρεμία της ψυχής του, τον Παράδεισο.

Στις μέρες μας και με την εξέλιξη του ανθρώπου σε όλους τους τομείς, ο φόβος έχει πάρει μεγάλη έκταση. Είναι συκλονιστικό πόσοι άνθρωποι και κυρίως νέοι ζουν με κάποιον φόβο ή και με πολλούς. Η αλήθεια είναι πως έτσι και ο Φόβος σε πάρει αγκαλιά, νιώθει το άτομο μια “ψεύτικη” ασφάλεια. Ζει για να φοβάται, ο φόβος του φόβου, κι αυτό δημιουργεί μια τεράστια και ανεξέλεγκτη ανάγκη να μην εγκαταλείψει αυτή την αγκαλιά, η οποία όσο της επιτρέπεται να υπάρχει γίνεται και πιο σφικτή, πιο ασφυκτική, πιο αναγκαία. Κι έτσι το άτομο απομονώνεται και μένει με αυτή την αγκαλιά, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και ταυτοχόνα ο Φόβος επιβάλλει στο άτομο να βλέπει τη ζωή ακόμα πιο τρομακτική κι επικίνδυνη.

Η δημιουργία του φόβου σχετιζεται τη ζωή μας την ίδια, με λόγια που δεν είπαμε, με συναισθήματα που δεν εκφράσαμε, με καταστάσεις που ωραιοποιήσαμε, με ενοχές που μας κατέκλυσαν και εν τέλει απωθήσαμε, με όλα εκείνα τα ανείπωτα και ανέκφραστα που μπήκαν στο καζάνι του μυαλού και γίναν δύναμη κι ενέργεια, έγιναν φόβος.

Είναι αξιο να σημειώσω πως, ενώ ο Φόβος της μυθολογίας ήταν γιος του Άρη και της Αφροδίτης, όπως αναφέρω και πιο πάνω, ακολουθούσε τον πατέρα του στους πολέμους. Δεν γίνεται κάποια αναφορά στη μητέρα του, αυτή τη θεότητα της ομορφιάς, της τεκνοποίησης. Αυτό δείχνει κατά κάποιο τρόπο πως ο άνθρωπος έχει μάθει να εστιάζει στα αρνητικά και να τα ακολουθεί. Από φόβο είναι καλός, δίκαιος και σωστός κι όχι από καθαρή αγάπη του εαυτού.

9513637132291618306Ο φόβος έχει να κάνει και με τον έλεγχο πάνω σε πρόσωπα, καταστάσεις ακόμα και συναισθήματα. Ο φόβος υπάρχει μέσα μας και μας καθηλώνει όταν αισθανόμαστε μικροί, πολλοί μικροί, όταν πρέπει πρωτίστως να ελέγξουμε τον εαυτό μας σε κάποια κατάσταση, διότι τους άλλους δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε. Φοβάμαι το σκοτάδι γιατί δεν έχω τον έλεγχο της όρασής μου και αν εμφανιστεί κάποιος μπορεί να με σκοτώσει κι έτσι εγώ θα πεθάνω. Φοβάμαι τα ύψη γιατί μπορεί να ζαλιστώ, να πεσω και να πεθάνω.Φοβάμαι τις σχέσεις γιατί ο άλλος θα με κάνει ό, τι θέλει και θα πεθάνω, εδώ όχι κυριολεκτικά, αλλά θα πεθάνει η έννοια της ελευθερίας που έχω στο μυαλό μου. Ό, τι έχει σχέση με το φόβο, έχει σχέση και με το θάνατο κυριολεκτικό ή εννοιολογικό.

ΠΗΓΗ

 

Recommended Posts

Leave a Comment